گریستن به خاطر شفای انسان نیست، به خاطر وفای انسان است.

هر منطقی، هر قدر هم قدرت توجیه داشته باشد، قدرت از میان بردن اندوه بازمانده از یک فاجعه را ندارد.
نصیحتم کن، دلالتم کن، ارشادم کن و بگو که مرگ، حق است و مرگ مادر، بخش کوچکی از حق؛ اما هرگز مخواه که بر مزار تازه آب خورده ی مادرم، زار نزنم و مویه نکنم. همدردی کن، دلداری بده، نوازش کن، اما هرگز مگو که گریستن، دردی را درمان نخواهد کرد.
گریستن به خاطر شفای انسان نیست، به خاطر وفای انسان است.

نادر ابراهیمی

/ 0 نظر / 52 بازدید